miłość

Miłość, reż. Sławomir Fabicki, Polska 2012

Spośród filmów obejrzanych w minionym miesiącu, ta kameralna opowieść Fabickiego, choć nie tak widowiskowa jak Grawitacja czy American Hustle, nie tak spektakularna jak Witaj w klubie czy Sierpień w hrabstwie Osage – zapadła mi w pamięć szczególnie. Może skromność tak działa? Wszystko rozgrywa się tu między dwojgiem bohaterów (ona i on), między trojgiem, gdy włączyć jej szefa, albo sześciorgiem, jeśli uwzględnić jego rodziców i żonę szefa. W każdym razie: świat mocno ograniczony, więc zapraszający do zejścia w głąb.

Miłość. Plakat

Plakat, który bardzo mi się podoba, eksponuje twarz Marcina Dorocińskiego. Tymczasem narracja prowadzona jest z przewagą perspektywy kobiecej. Perspektywy się przeplatają, oczywiście. Ale to Julia Kijowska częściej jest na planie pierwszym. Niektórzy widzieli w tym zaakcentowanie jej racji. Ale tu właśnie zgłaszam veto. Przy pierwszym oglądzie może się wydawać, że postać grana przez Kijowską jest jak papierek lakmusowy, zaświadczający o winie lub mniejszej-większej emocjonalnej skazie pozostałych bohaterów. Mocną stroną filmu jest jednak to, że wszyscy mają tu swoje racje (niespełnienia, okaleczenia, rozczarowania), nawet gdy przyłapano ich na chamstwie i hipokryzji.

Jedna ze scen wprowadzających (ściślej: sekwencja). Prezydent miasta, Adam Kostrzewski (Adam Woronowicz) wyprawia wielką fetę z okazji pozyskania funduszy dla miejskich projektów. Gdy na salę wchodzi spóźniona Maria (wcześniej widzieliśmy ją z naręczem róż, które porzuciła w toalecie), podbiega do niej, oznajmia publicznie jej zasługi i prosi do tańca. Tańczą: on zapatrzony, ona speszona i zmęczona, bo w ciąży. Zerka w ich stronę żona Kostrzewskiego (Agata Kulesza), z uśmiechem, maskującym niepokój i niezręczność. Patrzy mąż Marii, Tomek (Dorociński) – z dziwnie zadowoloną miną; może to spojrzenia żony go uspokajają, bo jej wzrok szuka w nim wsparcia. Wygląda na to, że wszyscy wiedzą więcej niż Tomek. Przez krótki czas można się zastanawiać: ślepy czy wrednie obojętny. Gdzieś pośrodku. A porzucone wcześniej róże były od prezydenta, Maria najwyraźniej nie chce w swym życiu komplikacji.

Komplikacje jednak nadchodzą: niechciane, zadane gwałtem, trudne do zatuszowania (zwłaszcza w sferze emocji). Postać Adama, prezydenta, za moment porzucę, by skupić się na relacji Marii i Tomka. Woronowicz świetnie oddaje jego miękkość, słabość, lepkość. Jakie tam racje może mieć ktoś taki? Żałosne. A jednak: „miłość” do Marii to urojenie, w które być może wierzył. Rozgrywał ją, nie licząc się z rzeczywistością. Czułe słowa, których zawsze można się wyrzec, nadgorliwie słane sms-y i maile. Ucieczka od codzienności, która mu zbrzydła (żona i chory syn). Nic nie ma do zaoferowania, a zachowuje się jak książę. Do czasu, gdy – może niechcący? – okaże się chamem, również we własnych oczach (więc nie dziwi uchodzące z niego powietrze i sflaczałość w scenach późniejszych).

Miłość. Dorciński i Kijowska

Dwoje młodych ludzi, czekających na pierwsze dziecko. Miłość, ale bezradna wobec próby. Wszystko rozchodzi się w szwach. Podszewka relacji Marii i Tomka drze się w strzępy, chyba nie ma już nic, poza wielką samotnością i goryczą złudzeń. Ale miłość bywa i taka. Nieopierzona, niedojrzała, krucha, raniąca. 

Nietypowo, Fabicki przekonuje mnie do siły tej więzi stopniowo. Dopiero w późnych scenach, gdy pojawią się wyznania i rozmowy. Bolesne, lecz świadczące o tym, jak oboje są dla siebie ważni. I to też przewrotnie: najmocniejsza scena rozgrywa się po powrocie od umierającej matki Tomka. Rozmawia wtedy z Marią, otwierając się na dławiące go emocje. „Nie wiem, czy jeszcze cię kocham” – mówi, płacząc. I dopiero wtedy wiem, że jednak tak. A nie jest to rozwiązanie oczywiste: można by rozpocząć obrazkiem szczęśliwego małżeństwa, którego szczęście pryska w zderzeniu z problemem. Podoba mi się, że nie ma tej szczęśliwej pocztówki – ani na wstępie, ani na końcu. Trzeba ją odgadywać, zdejmując warstwy nieporozumień i potknięć.

W ten sposób mówi Fabicki o miłości całkiem dużo. Nie zdefiniuję, co mówi, bo zamknęłabym w klatce coś wieloznacznego. Składniki są zaskakujące (receptura niepełna i bez podania proporcji): duża dawka samotności, drażliwość, na myśl, że zostało się odsuniętym, powątpiewanie w uczucie, bezradność, spojrzenia, w których jest wyrzut i niezgoda na bagatelizowanie więzi etc.

Jest też sporo elementów z innego kotła: cierpliwość, gotowość ustąpienia, poczucie pzynależności, czułość, więź, którą lepiej przekazuje ciało niż słowa etc.

Rozumiem veto, które mogę tym wyliczeniem przywołać. Gdy powie ktoś, że miłość to harmonia, radość, odpowiedzialność, bliskość. Lecz ta historia Fabickiego jest o uczuciu niedojrzałym, nieostygłym, może nawet nieodnalezionym jeszcze. A mimo to prawdziwym. Myślę jednak, że Fabicki ryzykancko wybrał tytuł filmu. Przypiął mu tym samym etykietę, od której tak zręcznie się później wymiguje.

Za mało się o tym filmie mówiło. Naprawdę zasługuje na więcej. Świetne aktorstwo – Julia Kijowska (choć czasem mówi tak, że ledwo rozumiem, co) jest jedną z moich ulubionych aktorek, Dorociński – świetny jak zawsze, Woronowicz – budzi emocje, a rewelacyjne są też drugoplanowe role Doroty Kolak i Mariana Dziędziela.

Poza tym kameralność tej opowieści ma w sobie coś z greckiej tragedii: jest sytuacja, wymagająca wyboru, los, który miesza szyki i jest katharsis – bo tak odczytuję tę wspomnianą już scenę płaczu nad utraconą miłością.

Zresztą: dobrych scen jest tu wiele. Lawiruję między nimi, by nie zdradzać fabuły. Wymienię tylko, bez wyjaśnień, moje ulubione. Konfrontacja Tomka z Adamem: baniaczki z wodą i fotka prezydenta z wyborcą. Zgubione dziecko. Pożegnanie z matką. 

Zachęcam do obejrzenia (na dvd, bo w kinach utrafić już trudno). I myślę sobie: dlaczego tuż przed świętami nasunął mi się ten temat? Prawda: przypadek. Domniemana teoria: bo to jest opowieść o zmartwychwstaniu. O słabości, z której wykluwa się coś istotnego.

Reklamy

5 thoughts on “miłość

  1. Holly

    Pięknie napisałaś Tamaryszku o tym filmie. Znam, widziałam i także uważam, że film wart jest uwagi. Dla mnie to nie tyle historia trudniejszej miłości ale raczej męskiej dominacji. Kobieta jest tu tą, której stawia się żądania, wymaga, oskarża a która próbuje się w tym świecie męskiej dominacji odnaleźć. Pogodnych i rodzinnych Swiąt Tamaryszku!

    Odpowiedz
    1. tamaryszek Autor wpisu

      Holly, pozdrawiam Świątecznie: dużo wiosny, pogody, nadziei… Tego, co niosą te Święta.

      Co do filmu: opcja Marii jest najczystsza, najmocniej dotknięta krzywdą, najbardziej otwarta na drugą osobę (na męża, który zawodzi, na jego umierającą matkę, której wzruszająco nuci kołysankę…). Ale Tomek też bardzo interesujący. Nie fair wobec Marii. Taki… jakby w fazie poczwarki, z dzieciaka w mężczyznę. Chyba musi być taka faza, choć nie wiadomo ku czemu poprowadzi, bo nie wszystko odradza się jak trawa.

  2. janek

    Zauważyć nietrudno, jak mało osób chce pisać o miłości. Czy to nie dziwne, Ren? Nawet mój ulubiony komentator PawełW gdzieś przysnął ;). Cóż, może dlatego, że wszystko napisałaś, co ważne, o tym filnie? :)
    Ja, nawet za drugim razem, byłem wpatrzony w ekran, tym razem telewizora, z otwarta buzią.
    Masz racje, tym razem to Ona, Kobieta jest na pierwszym planie. I to Ona, Kobieta mnie fascynuje w tym filmie. I już nie chodzi nawet o to, że to Julia Kijowska, świetna aktorka, którą odkryłem dzięki znanemu serialowi HBO. Ale o to, jak scenariuszowo została pokazana. Od samego początku tego niby romansu; tuż po tak traumatycznym przeżyciu i potem, po odejściu mężczyzny. Następuje zderzenie mądrej, czystej miłości z niedojrzałością, źle pojętą godnością, honorem? Kobieta w tej historii, powiedziałbym, konfrontacji męsko-damskiej wygrywa na każdym centymetrze taśmy filmowej. Bo jeśli jest mowa tu o miłości, to Ona ją prezentuje w całej krasie. I mam na myśli nie tylko miłość do męża.
    Kameralne kino, kameralna historia, kameralny temat. Pozdrawiam.

    Odpowiedz
    1. tamaryszek Autor wpisu

      Oj, niejedno jest dziwne. ;)
      Więc już w telewizji? Cieszę się, że i na Tobie ten film zrobił wrażenie. A propos dojrzałości Marii – najciekawsze jest w niej to, że ta dojrzałość jest krucha, bezradna, nienarzucająca się i poraniona. Chyba innej dojrzałości nie umiem sobie wyobrazić.
      Z tym, że ja bardzo lubię postać Tomka. Głupio się zachowuje, szczeniacko, eskapistycznie. Ale sceny, w których próbuje coś odzyskać, w których przyznaje, że się zagubił i już nie wie, czego chce, budzą nadzieję.

      Bardzo kameralnie. No właśnie. Pozdrawiam :)

    2. janek

      A to nie jest mi dziwne, że polubiłaś Tomka. Bo Ty kobietą jesteś, jak mi się zdaje ;). Więc ładnie widać,jak przez pryzmat nas samych i naszych doświadczeń patrzymy na te postaci. I ważne, że każde czerpie z tej historii coś dla siebie. Przy czym podkreśliłbym nie tyle dojrzałość, co pewną, specyficzną mądrość relacji Marii do Tomka. Może to niuans, a może … intuicja kobieca? Podziwiam.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s